Nutthinee's profileGenius = Brain1% + Attem...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Genius = Brain1% + Attempt99%http://aor126.hi5.com |
|||||||
|
จากอดีตถึงปัจจุบันตอนอนุบาล
กุโคตรซนเลย ไว้ผมยาวถึงกลางหลัง+ถักเปียด้วยนะ แต่ก้อยังได้แสดงงานทุกปี แถมยังเป็นการรำอีกต่างหาก ครูที่รร.ไม่มีใครไม่รู้จัก "น้องอ๋อ" รร.อนุบาลนั้นชื่อ "รร.อนุบาลธรรมรัตน์" เป็นรร.ที่สอนอะไรแปลกๆ ให้มากมาย อาธิเช่น สอนให้ชิมอาหารรสชาติต่างๆ สอนให้ปีนต้นไม้ สอนให้อ่านเขียนภาษาไทย+อังกฤษที่พอโตมาก้อลืมไปหมดแล้ว ปัจจุบันรร.นี้เปลียนเป็นบ้านพักธรรมรัตน์ เนื่องจากลูกของอาจารย์ใหญ่ไม่รับช่วงทำต่อ
ตอนประถม
เข้าเรียนที่รร.ดาราวิทยาลัย ด้วยความที่เก่งเกินไป เกรดภาษาอังกฤษจึงลดลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งกลายเป็น 0 ตอนอยู่ป.5 ไม่ทำกิจกรรมอะไรสักอย่างเลย เคยเข้าวงดุริยางค์ได้ประมาณครึ่งปีก้อลาออกเพราะขี้เกียจ ตอนอยู่ป.6 โดนจับให้เข้าที่ YMCA ทำแบบทดสอบได้เรียน Y1 กับเด็กป.1-2 เป็นเด็กที่อุดมสมบูรณ์มากจบป.6ด้วยความสูง 158 cm.หนักถึง 58 kg. !!! มีผูชายมาจีบอยู่ 2 คน น่าน งงๆ ไม่บอกหรอกว่าไค สิ่งที่ไม่น่าเชื่อคือ เป็นเพื่อนที่สนิท(มากๆๆๆ) ของเด็กชายภาณุพันธ์ ปัญญาใจ มาถึง 3 ปี !! และที่แน่นอน
ตอนมัธยม
เริ่มเล่นบาสเกตบอลตอนม.1 จากการชวนของ ดญ.อิ๋ง และ ดญ.ใหม่ กู้ชื่อเสีย ด้วยการทำคะแนนTopภาษาอังกฤษตอนม.1เทอม2 และต่อด้วยการทำชื่ออีกในการเก็บสะสมลายเซ็นวิชาอ.อดิศักดิ์ ได้เพียง 2 ลายเซ็น ในขณะที่คนอื่นๆได้ 50-60 ลายเซ็น เข้าค่ายบาสเกตบอลเกือบเจอผีแทบตาย น่ากัวๆ เริ่มเข้าสู่ชีวิตที่มืดมัว และเป็นที่หมางเมินของเหล่าอาจารย์ โดยเฉพาะฝ่ายปกครอง รู้สึกดีกับส่วนสูง 168 cm.และน้ำหนัก 48 kg.เคยโดดเรียนมามากมาย ทั้งม.ต้นและม.ปลาย มีเพื่อนและรุ่นน้องที่รู้จักกันมาเยอะแยะ ถึงแม้จะต้องจากลากันระหว่างทาง(?) ก้อยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอจนปัจจุบันนี้ เลิกเล่นบาสตอนขึ้นม.5 เหตุผลเหรอ? นั่นสินะ
มีเพื่อนที่ทำให้รู้ว่ามิตรภาพคือสิ่งที่ยั่งยืน และเพื่อนที่อยู่ข้างๆเสมอ คงไม่อาจจะเอ่ยชื่อทุกคนได้หมด แต่ทุกคนจะอยู่ในความทรงจำเสมอ แม้ว่าจะกี่ปี จะเกิดอะไรขึ้น จะจะเป็นอย่างก้อตาม จะยังอยู่ข้างๆเพื่อนเสมอ
ณ ปัจจุบัน
ติดโควตา เข้าเรียนในคณะเกษตรศาสตร์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อย่างผิดความคาดหมาย ได้เจอผู้คนมากมายในโลกกว้าง ได้ทำสิ่งที่ไม่คิดว่าในชีวิตนี้จะได้ทำ ได้เจอเพื่อนใหม่ๆ ทำให้รู้ว่าคนเรามีหลากหลาย ได้ผ่านการรับน้อง การร่วมแรงร่วมใจทำกิจกรรมอันยากลำบากอย่างการเข้าห้องเชียร์ที่แสนจะน่ากลัว และเปลี่ยนเป็นน่าหลับในตอนหลัง ได้รู้จักสังคมที่กว้างใหญ่ และยังเรียนรู้ต่อไปหลังจากนี้
ไม่เคยลืมเพื่อนทุกคน รักเสมอ
MERRY CHRISTMAS
&
HAPPY NEW YEAR 2008
>,<
หน้าที่ของลูก...เหรอ??ไปอ่านเจอในเนตอ่านะ ซึ้งโคตรๆเลยว่ะ
กุว่ากุเลวแล้วนะเนี่ย แม่ง เลวกว่ากุอีก
อาจจะเคยอ่านกันมาแล้วอ่ะนะ
แต่กุชอบ เพราะฉะนั้น มึงก็อ่านกันอีกรอบละกัน
แล้วก้อเม้นให้กุด้วยนะ
"มีพ่อจนๆ มันน่าอายนักหรือ"
วันนี้เลิกงานเร็วเลยพาพี่นุ่มไปซื้อของใช้ที่ห้างแห่งหนึ่ง
รอต่อแถวจ่ายตังค์นานเลย เจ้านุ่มก็เริ่มงอแงๆ ง่วงนอน สังเกตุว่าคิวด้านหน้าเรามากันเป็นครอบครัว มีพ่อแม่ลูกสาววัยประมาณเจ้านุ่ม แล้วก็ผู้ชายสูงอายุคนหนึ่ง ที่หนูน้อยเรียกว่า"ปู่" คุยกันยิ้มแย้มแจ่มใสดี ซื้อของใช้ล้นตระกร้าเชียวค่ะ พอแคชเชียร์คิดเงินของครอบครัวนี้จนเสร็จได้ยินคร่าวๆว่า "ทั้งหมดพัน(กว่าๆ)บาทค่ะ...." ผู้เป็น"ปู่" เป็นคนเปิดกระเป๋าสตางค์ใบเก่าๆ จะจ่ายเงิน พร้อมทำท่าอ้ำอึ้ง มีลูกชายลูกสะใภ้จ้องตาเขม็ง หุบยิ้มทันที " ว่าไงพ่อ จ่ายเค้าไปสิ" ลูกชายบอก คุณปู่ยังทำท่าอ้ำอึ้ง "ไหน ดูหน่อย มีตังค์เท่าไหร่" คุณปู่ยื่นกระเป๋าตังค์ให้ดูข้างใน " อ้าว ไหนว่ามีตังค์เยอะไง แล้วแบบนี้จะชวนมาซื้อของทำไม ไม่มีตังค์จ่ายก็ไม่บอก อายเค้าจริงๆ " ลูกชายลูกสะใภ้พากันมองคุณปู่ด้วยสายตาที่เหมือนดูถูก...รำคาญ ในที่สุดเค้าก็พากันทำสิ่งที่เราไม่อยากจะเชื่อสายตา คืออุ้มลูกเดินหนีไปเลย พร้อมกับโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ไม่สนใจลูกสาวที่ร้องว่า "ปู่ๆๆๆ ปู่มาด้วย" คุณปู่ยืนคอตก หน้าเศร้าอยู่หน้าแคชเชียร์ พอเด็กถามว่าจะเอายังไง คุณปู่เปิดกระเป๋าตังค์ให้เด็กดู แล้วบอกว่าให้คิดเงินตามนี้ ได้ของเท่าไหร่เท่านั้น (เด็กนับแล้วมีแปดร้อยบาทค่ะ) ระหว่างรอแคชเชียร์คิดเงินใหม่ ได้ยินคุณปู่เล่าว่า แกบ้านอยู่ต่างอำเภอห่างไปเป็นร้อยกิโล ลูกหลานไม่ไปหานานแล้ว แกจึงตัดสินใจรวบรวมเงินทั้งหมดที่มีนั่งรถเข้ามาเยี่ยมลูกหลานในเมือง แล้วชวนออกมาซื้อของ ลูกแกก็ไม่ถามสักคำว่าเงินมีเท่าไหร่ หยิบของเอาๆ แกก็ไม่เคยรู้ราคาของ เพราะอยู่บ้านนอกก็ซื้อร้านของชำทีห้าบาทสิบบาท ใครจะจะรู้ว่าของในห้างใหญ่เค้าซื้อกันทีละเป็นพัน เราจ่ายเสร็จเห็นคุณปู่ยังเดินเคว้งอยู่แถวๆนั้น ก็เลยถามแกว่าจะกลับยังไง แกบอกว่าพอขึ้นรถกลับเป็น ( อ้าว แล้วตังค์ล่ะ เมื่อกี้เห็นจ่ายไปหมดแล้วนี่นา ) แต่ก็ยังลังเลอยู่ กลัวลูกกลับมาตามหาแล้วไม่เจอ มือถือก็ไม่รู้เบอร์ เลยตัดสินใจพาคุณปู่ไปที่แผนกประชาสัมพันธ์ประกาศหาลูกค่ะ จากนั้นเราบอกให้รอสักพัก ถ้าลูกไม่มาจริงๆ ให้ไปขึ้นรถที่คิวรถ( ฝากเด็กที่ปชส.ค่ะ ว่าให้ย้ำคุณปู่อีกที) พร้อมกับให้เงินแกเป็นค่ารถไว้ค่ะ จริงๆอยากรอดูสักพัก แต่เจ้านุ่มไม่ไหวแล้วค่ะ งอแงเหลือเกิน คุณปู่น้ำตาคลอบอกเราว่า "มันคงไม่ทิ้งปู่จริงๆหรอกนะ นี่ก็ได้ของไปเยอะเหมือนกันถึงจะซื้อได้ไม่หมดก็เถอะ นี่มันไม่เคยกลับไปหาปู่เลย ก็เพราะปู่มันจน ไม่มีสมบัติอะไรให้" เราปลอบใจแกไปบอกว่าเดี๋ยวเค้าคงกลับมาน่ะ คงเดินไปดูอย่างอื่นก่อน เดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเลยค่ะ หันหลังกลับไปมองเห็นคุณปู่ยังยืนคอตกที่เดิม ในใจคิดวนเวียนตลอดเวลา .... นี่เค้าทำแบบนี้กับพ่อตัวเองได้ยังไงนะ ... ... พ่อไม่มีตังค์พอเนี่ย มันผิดด้วยหรือ? เค้าไม่รู้หรือไงว่า เงินเท่านี้อาจจะเป็นเงินที่คุณปู่เก็บมาทั้งชีวิตก็ได้ (คนชนบทจะไปหาเงินจากไหนล่ะ?) ... ...แล้วเค้าจะสอนลูกให้กตัญญูต่อพ่อแม่ได้อย่างไร ก็ทำพฤติกรรมแบบนี้กับพ่อตัวเองให้ลูกเห็น.... จริงอยู่ พื้นฐานครอบครัวนี้อาจจะมีอะไรลึกซึ้งมากกว่านี้ แต่เป็นเรา เราคงไม่มีวันทอดทิ้งพ่อให้ได้รับความเจ็บปวดอับอายจากการที่ไม่มีเงินซื้อของให้ลูก หลานได้พอแบบนี้หรอก เป็นเรา เราคงบอกพ่อว่า " ไม่เป็นไรหรอกค่ะพ่อ กลับบ้านเราเถอะ" ................................................
................................................
................................................
ถึงกุจะเลวแค่ไหนกุคงไม่ทิ้งพ่อแม่ตัวเองแบบนี้หรอก
แค่ให้ไปอยู่บ้านเองกุยังไม่ทิ้งให้ไปเลย
ยังไงๆ กุก็จะหาเลี้ยงให้ได้แหวะว่ะ
สาด!!!!!
~Ps.กุยังโสดอยู่เสมอ
Nokia N96iเปิดเทอมแว้วอ่ะนะ ต้องเริ่มขยันเรียนแล้วล่ะ
คราวนี้จะตั้งใจเรียนและไปเข้าเรียนด้วยล่ะ จิงๆนะ
ไม่อยากจะมานั่งอ่านเอง แล้วอ่านโต้รุ่งอีกแล้วล่ะ
พอสอบเสร็จแล้วเลยเป็นโรคนอนไม่หลับเรยเนี่ย เซงจิตจิงๆ
เทอมนี้มี LAB ตั้ง 4 ตัวแน่ะ เรียนแลปวันจันทร์ถึงพฤหัสเลยอ่ะ TT_TT
แถมยังต้องเรียนตัวฟรีวันเสาอีกแน่ะ เรียนคนเดียวอีกต่างหาก
แต่ก้อต้องทำใจอ่ะนะ กะว่าจะดึงเกรดขึ้น เยอะๆเลยล่ะ
เพราะว่าจะมัวทำเล่นไม่ได้แล้ว มันถึงเวลาแล้ว
มีภาระหน้าที่ที่กองสุมหัวอยู่ หนักไหล่สุดๆ เลย คงต้องรับผิดชอบหลายๆอย่างล่ะ
ยังไงก็ใช้ชีวิตตามใจตัวเองมานานแล้วล่ะ คงต้องตามใจคนอื่นๆ มั่งแล้ว
เฮ้อ~ อยากมีตังใช้จังเลย ช่วงนี้ไม่ค่อยมีตังเลย ไหนต้องซื้อหนังสือ ซื้อชีทเรียนอีก
อยากหางานทำจังเลย ใครมีงานดีๆที่พอจะรู้แนะนำหน่อยเห้อ จะแห้งตายแล้ววว
ตังก้อไม่มี เกรดก้อไม่ดี แฟนก้อไม่มี กำๆๆๆ ชีวิตกรุ มีดีไรบ้างเนี่ย
เมื่อไหร่จะมีแฟนกะเค้าบ้างน้อ ท่าจะยากแฮะ ไคสนใจโทรมาได้นะจ๊ะ ><
ป้าเอามือถือมาให้ใช้แหละเป็นมือถือนอกเลยนา หาซื้อเมืองไทยไม่ได้
สุดยอดจิงๆ ทำได้ทุกอย่างเลยนา กล้องก้อดีรูปชัดดี แต่งรูปแต่งเสียงฟังชั่นเยอะมากๆ
บูตู๊ดก้อมีแหละ ไม่น่าเชื่อจิงๆ ฟังเพลงก้อได้ มีการ์ดใส่ด้วย ต่อชาร์ตแบต
กะเครื่องคอมก้อได้ แถมต่อเข้าเครื่องคอมไม่ต้องใช้ฮาร์ดดิสด้วย ง่ายดี
โชคชะตา ของ....คุณเคยเชื่อในโชคชะตามั้ย ผมเองก็ไม่เคยคิดนะแต่ผมเชื่อนะว่าโชคชะตาจะทำให้คนเราพบกัน
แต่จะทำให้เราได้อยู่ด้วยกันรึเปล่า อันนี้ก้อขึ้นอยู่อยู่กับพรมลิขิต แต่เราเองแหละที่เป็นคนกำหนดทุกอย่าง
ผมเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่งบอกว่า
"ถ้าคนเราใช้ชีวิตเหมือนๆ กัน กินอะไรเหมือนๆ กัน ไปในที่เหมือนๆ กัน สักวันเราก็จะพบกัน"
ผมคิดว่ามันถูกนะ ตามทฤษฎีน่ะนะ (ทฤษฎีไหนหว่า) 555+
แต่ความรักน่ะ มักจะเล่นตลกกับเรา 3 อย่าง คุณเชื่อมั้ย โดนหลักๆนะ
1. เรามักจะรักคนที่เค้าไม่ได้รักเรา และมีคนที่รักเราแต่เราไม่ได้รักเค้า
2. รักกันแต่ไม่ไปกันไม่รอดแล้วก็ทะเลาะกัน แล้วก็เลิกกัน
3. รักกันมากกกก ไปกันรอด แต่ไสมารถอยู่ด้วยกันได้ ด้วยเหตุผลบางประการ
คนรู้มั้ยว่าข้อที่3 นี้เจ็บปวดใจมากๆ เลยนะ ยิ่งกว่าอกหักอีก
รักมากๆน่ะ ทั้งที่รักกันมาก แต่กลับไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ คิดดูดิ่
เฮ้อ น่าเศร้านะ
The door is closed for long times,
just wait 4 someone to find the key - that lost fo far
|
||||||
|
|
